22.10 Dzień Praw Rodziny to czas, w którym warto uświadomić sobie podstawowe prawa rodziny.

Rodzina stanowi wspólnotę miłości i soli­darności, jedyną  i niezastąpioną pod względem możliwości na­uczania i przekazywania wartości kulturalnych, etycznych, społecznych, duchowych i religijnych, istotnych dla rozwoju tak własnych członków jak i społeczeństwa.

Jest to miejsce spotkania różnych po­koleń, które pomagają sobie wzajemnie w osiąga­niu pełniejszej mądrości życiowej a system rodziny winien być otaczany szacunkiem i opieką, by mógł lepiej wypełniać swoją tradycyjną funkcję w za­kresie solidarności i wzajemnej pomocy, oraz kształtowaniu poczucia god­ności każdego z jej członków jako osoby.

Rodzina to wartość, prestiż i  jedyna w swoim rodzaju wspólnota – tym bogatsza im lepiej wykorzystuje potencjał jednostki. Każdy jej członek to indywidualna wartość, wspierana i mnożona poprzez rozwój i udział w życiu społecznym.

Rodzina i społeczeństwo, połączone są ze sobą żywotnymi i organicznymi więzami, uzupełniają się w funkcji obrony i rozwoju dobra wszystkich ludzi i każdego człowieka. Społeczeństwo, a w szczególności państwo i organizacje międzynarodowe, winny czynić wszystko, co możliwe, celem zabezpieczenia wszelkiej pomocy – politycznej, ekonomicznej, społecznej i prawnej – niezbędnej do umocnienia jedności i stabilności rodziny. Rodzina oparta na małżeństwie kobiety i mężczyzny ma prawo do ochrony i współdziałania ze strony państwa w zabezpieczeniu podstawowych potrzeb: mieszkania, pracy, edukacji oraz ochrony wartości rodziny. Dobro rodziny, to dobro społeczeństwa.

Rodzice mają pierwotne, niezbywalne prawo i pierwszeństwo do wychowania potomstwa i dlatego muszą być uzna­ni za pierwszych i głównych jego wychowawców. Mają prawo do wychowania dzieci zgodnie ze swoimi przekonaniami moralnymi i religijnymi, z uwzględnieniem tradycji kulturalnych rodziny, które sprzyjają dobru i godności dziecka.

Rodzice mają prawo do swobodnego wyboru szkół lub innych środków niezbędnych do kształcenia dzieci, zgodnie z własnymi przekonaniami. Rodzina ma prawo wymagać, by szkoły i edukacja w nich stanowiły pozytywne budo­wanie i by wspierały podstawowe wartości rodziny.

Rodziny mają prawo oczekiwać od władz pu­blicznych właściwej polityki rodzinnej w kwestiach prawnych, gospo­darczych, społecznych i finansowych. Rodziny mają też prawo spodziewać się, że spo­łeczeństwo zapewni im pomoc w nadzwyczajnych wypadkach, takich jak: przedwczesna śmierć jednego lub obojga rodziców, ciężka choroba czy inwalidztwo, niezawinione bezrobocie.

Osoby starsze mają prawo do tego, by mieć zapewnione miejsce – we własnej rodzinie lub, gdy jest to niemożliwe, w instytucjach do tego powoła­nych – gdzie mogłyby dożywać swej starości, wy­konując czynności dostosowane do ich wieku i za­pewniające im udział w życiu społecznym.

Wynagrodzenie za pracę winno być wystar­czające do założenia i godnego utrzymania rodzi­ny.

 

Należy uznać i szanować pracę matki i ojca, zgodnie z ogromną wartością, jaką przynosi ona rodzinie i społeczeństwu.

Dodatkowo, ważne aby członkowie rodziny posiadali w sobie na tyle wyrozumiałości i akceptacji aby uszanować indywidualność każdego z nich, uczyć się od siebie nawzajem aniżeli rywalizować.

 

„Rodzina, to wspólnota i poczucie bezpieczeństwa.”